.::(My) Nirvana - Come as you are::.

0

Posted by Apricot | Posted in , | Posted on 8:15 π.μ.



«Αγαπημένε μου Θήτα, 
Τ' όπλο που σ'ορκίζομαι πως δεν έχω, έπαψα να το προορίζω για μένα όταν σκέφτηκα πως κανένας δεν είναι άξιος να ξεπλύνει το αίμα μου από τους τοίχους. Έτσι κι αλλιώς, οι τοίχοι έχουν ήδη ποτίσει στεναγμούς παιδιάστικους που η απεχθής τους μεμψιμοιρία απειλεί να επισκιάσει ακόμα και το τρέμουλο του ανθρώπου λίγα τετράγωνα παρακάτω, που έχει μουλιάσει από τη ρετσίνα και το κρύο. Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν μού θύμισε ο Θεός όταν μου μίλησε μέσα από μία ρωγμή στη μπογιά και τότε πετάχτηκα χαρούμενη να αδράξω τη μέρα γιατί είχα καταλάβει: όταν αγαπάς τον εαυτό σου τότε αγαπάς και τα ψήγματα του εαυτού σου στους άλλους κι έτσι είναι πολύ πιο εύκολο να τους ανεχτείς. Περί ανοχής -ούτε καν αποδοχής- πρόκειται ουσιαστικά, γι' αυτό μη νοιώθεις ευλογημένος όταν σου ψιθυρίζω αυτή τη φράση. Είναι φορές που τα πόδια μου λυγίζουν και εθελοτυφλώ και θέλω να μου επιβεβαιώσεις κι εσύ πως κι αύριο θα είσαι στο πλάι μου και αναψοκοκκινισμένοι πιάνουμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε άτρωτοι και ότι βουλόμεθα ελεύθερα. Άλλοτε μου λες λέξεις που θα μπορούσα να είχα πει και εγώ. Είτε τις επαναλαμβάνεις επειδή εχθές τις άκουσες από μένα και σου άρεσε το ηχόχρωμά τους είτε ταξινομείς τις σκέψεις μου σε υπερσύνολα τα οποία ήταν θέμα χρόνου να σκιαγραφήσω από μόνη μου. Και τότε αναρριγώ και παρασύρομαι και νομίζω πως σ' αγαπώ. Όπως κι όταν απομυζώ τη ζωτική σου ενεργεια ξερνώντας πάνω σου πλεονάσματα αρνητισμού χωρίς να με νοιάζει που σ' αφήνω με μία χωμάτινη γεύση στο στόμα, αφού τουλάχιστον σου δίνω ένα νόημα κάνοντάς σε να νοιώθεις καλύτερος άνθρωπος που μ' άκουσες. Όταν απαντάω στα γράμματά σου χρησιμοποιώ καρμπόν και βαστάω ένα αντίγραφο και περισσότερο διαβάζω αυτά που σου στέλνω εγώ παρά αυτά που μου στέλνεις εσύ. Κι η τέχνη με γοητεύει γιατί είναι σαν κηλίδες μελάνης στις οποίες καλούμαι να προσδώσω πνοή και νόημα προβάλλοντας τον εαυτό μου. Πότε πότε σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω έξω χωρίς να στυλώνω το βλέμμα μου κάπου συγκεκριμένα και ξαφνικά νομίζω πως περιβάλλομαι από κάτοπτρα, χιλιάδες, μπορεί και δεκάδες χιλιάδες κάτοπτρα, όπου κι αν κοιτάξω. Πανικόβλητη ψάχνω για Εκείνον κι όταν κάποτε τον βρίσκω έχει το δείκτη Του μπροστά από τα χείλη Του σαν να μου λέει σώπασε, σώπασε για να δεις τον Κόσμο. Σύντομα επανέρχομαι γιατί με αποσπάει ο θόρυβος, είναι αφόρητος ο θόρυβος, ο κόσμος ολάκερος αντηχεί εκκωφαντικούς παράλληλους μονολόγους και τότε θυμάμαι πως σ'αγαπώ. Σ' αγαπώ γι'αυτό που είμαι και το υπόλοιπο το δικό σου δεν είναι παρά μία δυσαρμονία που όποτε έρχεται στο προσκήνιο θα πάρεις ύφος απολογητικό κι εγώ θα σε κοιτάξω με συγκατάβαση ενώ από μέσα μου θα τρίζω τα δόντια και θα οικτίρω τον εαυτό μου για την αιώνια μοναξιά στην οποία έχω περιπέσει. Γι' αυτό, καλέ μου, μη με πιστεύεις όταν σου λέω πως σε αποδέχομαι όπως είσαι, τουλάχιστον όχι μέχρι να πείσω εγώ τον εαυτό μου. Μπορεί να σε ξεγελάω όταν σε αγγίζω με τις άκρες των δαχτύλων μου και με νοιώθεις που σε νοιώθω να ανατριχιάζεις μα όλα είναι μέρος ενός παιχνιδιού υποβολής και αυθυποβολής που ανακάλυψα πάνω στην απόγνωσή μου όταν μία φορά ονειρεύτηκα πως είχα παραλύσει. Το όπλο προορίζεται για σένα όταν πάψεις να είσαι όπως σε θέλω και όταν ο χρόνος διαβρώσει το δικό μας και μόνο δικό μας θολωτό τάφο.»

.:: ::.

0

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in , | Posted on 2:25 π.μ.

.:: Solitude Aeturnus "Dream Of Immortality" ::.

1

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in , | Posted on 5:45 μ.μ.






Solitude Aeturnus, "Into The Depths Of Sorrow" (1990)

Πρόσφατα απέκτησα σε κασέτα (μικρά εργαλεία ειδικού τελετουργικού ακρόασης, αναχρονιστικό δεν είναι; Κάπως.) την συγκεκριμένη κυκλοφορία των Solitude Aeturnus και με απορρόφησε το τέταρτο κομμάτι του Into the depths of sorrow, με τίτλο "Dream of immortality". Στιχουργικά αποτελεί μόνο μικρό δείγμα της θεματολογίας των Solitude Aeturnus και των βάσεων της κοσμοθεωρίας που μπορεί να δομηθεί πάνω στην οπτική της απώλειας και της αποσύνθεσης, απαλλαγμένη από μοιρολατρικά στερεότυπα και μεμψίμοιρους διθυραμβικούς στίχους αναφορικά με τον θάνατο. Ο ακροατής δεν βλέπει την άκρη του νήματος καθώς παρασύρεται από τις μυστηριακές μελωδίες που στηρίζουν τις φωνητικές σπείρες και τα ηχοχρώματα του Robert Lowe. Η φωνή του στο συγκεκριμένο κομμάτι απαλλάσσει τους στίχους από οποιαδήποτε δυσοίωνη ερμηνεία που θα μπροούσε κανείς να προσδώσει υπό το πρίσμα στασιμότητας ή θανάτου, μελαγχολίας και απαισιοδοξίας. Στιγμιαία αγγίζουν την αιωνιότητα, προσδίδοντας στην θεματολογία του δίσκου μια διαφορετική, ξεχωριστή οπτική. Μια γεύση θανάτου μέσα από μια ανάσα ζωής και ρήξη των δεσμών για προσέγγιση μιας αίσθησης αιωνιότητας. Το αγαπημένο μου κομμάτι, και ας χαλάσει η νεοαποκτηθείσα κασέτα μου.


Watch for me, in darkness turn. For as a shadow I shall return. Η έναρξη υπνωτίζει, οι χαμηλοί τόνοι της κιθάρας και η ηχώ κάθε νότας σε μια συμφωνία μαγευτική, όπως ίσως μπορεί κανείς να οραματιστεί την μετάβαση στην ανυπαρξία, ίσως και στην αιωνιότητα σε ένα ασυνείδητο πνευματικό επίπεδο. Η μουσική αχλή ρευστοποιείται από τον ρυθμό του μπάσου, εξέχων και ταυτόχρονα αναγνωρίσιμος ήχος του doom ιδιώματος, βρίθει μικρών έγχορδων συμφωνιών. Η φωνή του Lowe διαφέρει από τις μετέπειτα δισκογραφικές τους κυκλοφορίες και στο Into the depths of sorrow κατέχει τον ρόλο του μύστη σε μια περιήγηση με εικόνες που πλάθονται κατά κύριο λόγο από τις μουσικές γραμμές του κομματιού. After touch with spirit world, however there, I may be hurled... Ο τόνος και η απόσβεση κάθε λέξης σε μία αρμονία μυστηρίου, μια τελετή προσομοίωσης του αέναου ταξιδιού προς την ανυπαρξία, ή μήπως την αιωνιότητα;


The dream of immortality, and we, drifting in shades of nowhere. Αν προσδώσουμε την έννοια μιας κοσμικής αλήθειας στην δική μας κοσμοθεωρία, θα μπορέσουμε να κρατήσουμε νοερά τα σκήπτρα της αλήθειας; Στιγμές που το ασυνείδητο οδηγεί σε παράλληλους μικρόκοσμους κατασκευασμένους από ψίγματα ελπίδας και προσδοκίας, θα μπορέσουν να έχουν την επίδραση και τα ρίγη του αληθινού; Τουλάχιστον η νοηματοδότηση θα λάβει μία σημαντικότερη διάσταση από αυτή της απλής επεξήγησης και επιβίωσης. Όταν κατακερματιστεί σε ασύνδετες αναμνήσεις η εμπειρία της επαφής με την αιωνιότητα, δεν θα έχει πλέον σημασία αν ήταν πραγματικότητα ή απλά έντονη προσδοκία που υποστασιοποιήθηκε μέσω ηχητικών κυμάτων και ο διαχωρισμός πραγματικότητας και ψευδαίσθησης δεν θα υφίσταται. It's a free ride to eternity, a touch of immortality, αυτό το νόημα επέλεξα να προσδώσω στην επίδραση του συγκεκριμένου κομματιού πάνω μου.

Breath of death from wisp of life, ingest in me, I ever stride among the shores of tranquil nights, between the set and dawn of light. Ο θάνατος διαδέχεται την γέννηση, την αρχή, την δημιουργία, μέσω του θανάτου αντλείται ζωή σε μία σπειροειδή τροχιά ενέργειας με μονομερή που αποπίπτουν προσπαθώντας να κωδικοποιήσουν και να αιτιολογήσουν την πορεία τους. Δεν εξυμνείται το αρχέτυπο των άρρηκτα συνδεδεμένων εννοιών ζωής και θανάτου, μέσω της μουσικής ο ακροατής έχει την δυνατότητα να εξέλθει από την αέναη σπείρα και την συνέχεια της ζωής, στην αιωνιότητα. Δεν εξυμνείται ο θάνατος, υποστασιοποιείται η ελπίδα της πορείας εκτός των προκαθορισμένων αντιλήψεων τέλους και συνέχειας. Η φωνή του Lowe ξεχωρίζει, μαγνητίζει τον ακροατή να αφεθεί στην δίνη της μελωδίας, ύμνος προς την αιωνιότητα, επιθανάτιος ρόγχος ματαιοδοξίας. The dream of immortality is leaving the joy of returning home. (Define home?)




Wisper's clouds envelope frail, colorless gaze which ever sails across the world once known to me, I cease to begin to ever be... Τα χρώματα και οι αισθήσεις φθίνουν, λεπτοφυείς ανάσες σε μία ατμόσφαιρα που ίσως να μην υπήρξε ποτέ. Η λήξη της νοερής περιήγησης στην αιωνιότητα και στην αθανασία σηματοδοτείται από τη φωνή του Lowe και την ηχώ της φράσης "...to ever be" , η άκρατη επιθυμία για επαφή με το όλον, την αιωνιότητα, υφίσταται ακόμα και στο τέλος της σύντομης αυτής επαφής με την αθανασία, "...to ever be" , όχι θλιμμένα, ίσως απολογητικά, για να κατασκευαστεί ένα νόημα πάνω σε αυτή την εμπειρία. Το τέλος της φράσης "I cease to begin to ever be" αποτελεί και την αρχή της. Θάνατος αντιληπτός μόνο μέσω της ζωής, εκλογίκευση μέσω του υπαρκτού, αιώνια επιθυμία για υπέρβαση, αίσθημα του ανήκειν με το "όλον". Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι (;). Somewhere inside ourselves we lie. Ψίθυρος ως κατακλείδα την οποία διαδέχεται επαναλαμβανόμενος ρυθμός που φθίνει σταδιακά. Lie : Ερμηνεία της λέξης κατά το δοκούν.

Somewhere inside ourselves we lie.


Ακρόαση στο μουσικό κουτί δεξιά, συγγνώμη αν δεν βρεθεί άμεσα, θα αναρτηθεί στη λίστα του πάντως, με την ανανέωση έγιναν μικρές αλλαγές στην διάταξη των κομματιών που αντιστοιχούσαν σε αναρτήσεις, είναι όλα εκεί όμως. Ζήτω η παθολογική ανατομική, αν κοπώ μικροβιολογία θα χώσω ένα μολύβι στο αυτί μου.Πάω να διαβάσω.

.:: Προθέρμανση ::.

1

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in , | Posted on 1:22 π.μ.



Και ναι έφταιγε η κάρτα του κρεμασμένου και μάλλον επειδή χλεύασα το μέγα χάος και τα γρανάζια του και τα αρχέτυπα, με σπρώχνουν τώρα σε ένα τολμηρό εγχείρημα, τί να πω. Από το να κάθομαι να σκουπίζω και να γυαλίζω τοίχους καθημερινής ανουσιότητος και αυτοματισμών καλύτερα έτσι. Η τάδε πέθανε από αυτοάνοσο, ο άλλος από ηλεκτροπληξία. Δεν έχω το αλεξιθανάτιο ή ό,τι θα μπορούσε να είναι αυτή η μπέρτα/μπότα/βρακί. Δεν ξέρω και από πού να ξεκινήσω. Σαν να σταματάς κάποιον στον δρόμο και να του λες με ηλίθιο χαμόγελο "Α τρως παγωτό, κι εμένα μ αρέσει" μόνο και μόνο για να το κάνεις, επειδή έτσι σου ήρθε, επειδή μπορείς, επειδή δεν βλάπτεις. Σαν χθες που είπα σε μια άγνωστη κυρία τί μαλακτικό να πάρει για τα ρούχα και ότι χώνω την μούρη μου σε πετσέτες με αυτό και τελικά το αγόρασε. Από αύριο ένας πολύ αγαπημένος συνομιλητής θα παύσει το πιθανότερο είναι, να μου ομιλεί. Τί είναι μια βούτα μπροστά στην ύλη της παθοφυσιολογίας; Τίποτα. Πάω. Ναι τώρα. Ναι θα γράψω. Χμ οκ. Σε λίγο. Πφ. We only live(?) once.

.:: War-Bolt Thrower In Greece ::.

2

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in | Posted on 12:52 μ.μ.

link


10 Jan 2010
Greece 2010

Not only do we have the pleasure of taking the Greek giants Rotting Christ on tour with us, but we can soon say that we have played in their homeland too. As for the first time ever, Bolt Thrower are coming to Greece!

We were so fed up with being harassed by the crazy Greek maniacs who have been following us all over the world, and being stalked for many years by the most persistent of promoters, Harry Katinakis, that we have finally given in to their pleas to come over.

The dates are: Saturday 29th May in Thessaloniki at Principal Club Theater, with support coming from Terrordrome and Mass Infection. And Athens, Gagarin 205 on 30th May, where support will be Suicidal Angels and Inveracity.

Tickets will go on sale Monday 11th January.

Cheers,
Jo, Karl, Baz, Gav & Kiddie

.:: The strange mind of Buddy Lackey "Whispering into oblivion" ::.

0

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in , | Posted on 10:38 μ.μ.

Πρώτο κομμάτι του προσωπικού δίσκου του Buddy Lackey (Devon Graves σε Dead soul Tribe εποχές) 1993.

Buddy Lackey 1993 George Huntington 1873

Από το πρωί γύριζε στο μυαλό μου ο στίχος "detune the discord violins, play them long for me".
Γαμημένη εικονική μνήμη, αυτόματη προσαρμογή λέξεων σε εικόνες και παραλληλισμούς, τα νεύρα είναι χορδές.
Ο παραλληλισμός : Χορεία του Χάντινγκτον. Η νόσος ή χορεία του Χάντινγκτον είναι μια κληρονομική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ανώμαλες κινήσεις του σώματος που ονομάζονται χορειακές κινήσεις, διαταραχή προσωπικότητας και απώλεια μνήμης.

Θα δανειστώ τους στίχους. Ως γνωστόν δεν μπορώ να θίξω οτιδήποτε έχει σχέση με Psychotic Waltz και Buddy Lackey διαδικτυακά.
Ευχαριστώ.


The candy cane calliope comes rushing ever slow for me, the paling shades of indigo raining from the sky. Σταδιακά εκδηλούμενο. Ανίατο. Αυτοσωμικό, επικρατές. Χορειακές κινήσεις. Comes rushing ever slow for me. Σαν την εισαγωγή. Πρώτα η νότα. Μετά η ασυμφωνία, η απόκλιση, εκτός τόνου. Πένθιμα, αργά.



The story book, chameleon smiles, the dreamer stays awake a while... Ακούσιες κινήσεις, εκφυλισμός , ραβδωτό σώμα εγκεφάλου, κέντρο κινήσεων. Εκφυλισμός. Detune the discord violins, play them long for me. Two tries, second flies, the spider ties the little flies. Αλλαγή. Ακανόνιστος ρυθμός μουσικής, ακανόνιστες κινήσεις άκρων, σπασμοί. Spider. Ties. Αρχή εκφυλισμού.



Realize, they hypnotize, remoralize, dehumanize, futilize, fanilized the lies advise, or otherwise you know. Αμνησία. Your soul is dead, you're only living in your head.



These pills you take, they drag your shadow onto your face. Your knees my
bend, it don't matter if they bled. It don't matter if they bled.




Your knees, my bend. Ατροφία.
The slow breathing mescaline circus rows by shadows that drip from this fluidness.
They sink to the surfaces
fluttering high from me.


The silken and burning face of her sleeping frail picture. You know... I sing to them slowly as they wave goodbye to me. Ανίατη.






Whispering things to the everflow, the blue changing yellows that painted the sky. Colors the place that I want to go.






The thing that's sad, I mean the thing that really makes it bad is you knew it all along man. You knew it all along...

Συγγνώμη.


Υ.Γ. Το κομμάτι δεν γράφτηκε για την συγκεκριμένη ασθένεια. Είναι ένας από τους παραλληλισμούς που χρησιμοποιώ για να θυμάμαι και να χρωματίζω. Το πιο πιθανό είναι να είχε μεθύσει η μεσκαλίνη τον κύριο Lackey. Ίσως να μιμήθηκε και τον χορό, ποιος ξέρει.Ακρόαση στα δεξιά. Μίμηση δεν εύχομαι.

.::Πώς απομυθοποίησα τα σώψυχα::.

1

Posted by Apricot | Posted in , | Posted on 5:17 π.μ.

Όταν ήμουνα μικρή, έτρεμα μη μου βρουν τα σώψυχα και γελάσουν μαζί μου. Μου 'χε καρφωθεί πως εκεί έξω κυκλοφορούν διάφοροι τυχάρπαστοι που μπορεί να θέλανε να με ξεγυμνώσουν για να ικανοποιήσουν τις κτηνώδεις ηδονοβλεπτικές τους ορέξεις. Ψευδαισθήσεις μεγαλείου διηγώντας τες να κλαις. Να κλαις δηλαδή από νεύρα για το γαμώτο που τότε νόμισα ότι όλο και κάποιος θα νοιαστεί κι έκανα τόσο κόπο να τα κρύβω η δύστυχη!

Στην αρχή τα κλείδωνα με κλειδαριές σαν αυτές που έχουν τα μικρά χαζούτσικα παιδικά ημερολόγια με τ' αρωματικά φύλλα. Κοκκάλωσα όταν έμαθα πόσο εύκολα ανοίγουν μ' ένα απλό κατσαβίδι! Έτσι, άρχισα να τα καταχωνιάζω σε συρτάρια που ξεχείλιζαν πραγμάτεια, αυτήνανε που ποτέ δε θα χρειαστείς και ποτέ δε θα πετάξεις. Έκανα λοιπόν στα ψέμματα ότι ήμουν ο επίδοξος εισβολέας και ότι και καλά δεν ήξερα πού ήταν κρυμμένα τα σώψυχα. Προσπαθούσα να μπω στο αρρωστημένο του μυαλό και ν' ακολουθήσω τις κινήσεις του. Για κακή μου τύχη παραήμουν σχολαστική και πάντα τ' ανακάλυπτα. Γι' αυτό το λόγο, φρόντιζα να τ' αλλάζω θέσεις συχνά, τουλάχιστον δυο φορές το μήνα. Τελευταία, τα 'χα τεμαχίσει και τα 'χα χώσει στις θήκες από τα παλιά βινύλια των γονιών μου, που αργοσάπιζαν στη σκοτεινιά του παταριού.

Όταν τρύπησε ο θερμοσίφωνας και μούλιασε τον Μαργαρίτη μαζί με δυο-τρία από τα σώψυχά μου είχα πλέον απηυδήσει. Με θυμάμαι στο δωμάτιό μου εντός εαυτού, στη συνήθη κατάσταση απελπισιάς μα με μία μικρή δόση υπερβολής τούτη τη φορά. Αράδιαζα λέξεις βλάσφημες, πετούσα κλειδιά, στυλό και κέρματα στους τοίχους, βαρούσα με γροθιές την ντουλάπα και δάγκωνα λυσσασμένα τις άκρες από τα μαξιλάρια. Κάποια στιγμή κλώτσησα μία στοίβα με βιβλία στο πάτωμα αλλά το πόδι μου ξέφυγε και πήγε στη βάση της στοίβας όπου είχα βάλει τον Φυτράκη, το Αγγλοελληνικό και των Αρχαίων. Στιγμιαία σφάδαξα και πάλι στιγμιαία μου φάνηκε κωμικό το δράμα που ζούσα αλλά συνήλθα γρήγορα και συνέχισα τους βανδαλισμούς για να μη χαλάσω την κορύφωση.

Ξύπνησα απαθής την επόμενη μέρα και πάλι καλά γιατί δεν είχα άλλα χαρτομάντηλα για κάψιμο. Άρχισα τότε να χρυσώνω το χάπι μου. Σκέφτηκα ότι όλον τούτον τον καιρό παραλογιζόμουν και με μεγάλο κόστος συντηρούσα μία πολυπλοκότητα, χωρίς κανένα αντίκρισμα πλέον. Ίσως κάποτε μ' έκανε να χαμογελώ ηδονικά, τότε δηλαδή που κλειδαμπαρωνόμουν κι αράδιαζα τα σώψυχα στο κρεβάτι, για να ξεροσταλιάζω και να χαίρομαι μονάχη μετο πόσα είχα μαζέψει. Τώρα όμως που γινήκανε εμμονή με ρίχνανε στη λούμπα και με χλευάζανε καθώς με βλέπαν να κλωτσάω λεξικά και να χάνω κάθε ίχνος αυτοσεβασμού. Δίχως να χρονοτριβήσω παραπάνω, άρπαξα το ξυράφι του Όκαμ, το έμπηξα στην ύπουλη πολυπλοκότητα και άρχισα να τη χαράσσω με αποστροφή.

Αναπαύθηκε εν ειρήνη η καταραμένη, μαζί με όλους τους αυτισμούς των προηγούμενων βερσιόν του εαυτού μου, που εξετέλεσαν το εξελικτικό τους χρέος. Τώρα όμως έπρεπε να βρω να κάνω κάτι με τα σώψυχα. Στάθηκα και τα κοίταξα με συμπάθεια. Ήταν τόσο πουά κι αστεία μα μύριζαν κλεισούρα. Έτσι έπιασα να τα πλύνω δυο φορές στο χέρι με Αρκάδι σε νιφάδες πράσινο, γιατί ήταν ευαίσθητα και δεν ήθελα να αποχρωματιστούν. Απαθής καθώς ήμουν ακόμη, τ' άπλωσα αστράγγιστα στη φόρα για να τα βλέπουν όλοι και μάλιστα στο μπροστινό μπαλκόνι που είναι χαμηλό και πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να σου τ' αρπάξουν (αν και αμφιβάλλω κατά πόσο ενδιαφέρεται κανείς να κλέψει μεταχειρισμένα σώψυχα).

Ενώ ήταν ακόμα απλωμένα και εγώ αναρωτιόμουν αν έπρεπε να τους βάλω μανταλάκια, άναψε μια σπίθα. Συνειδητοποίησα ότι αισθανόμουν μιαν ανακούφιση πρωτόγνωρη, μεγαλύτερη και από αυτήν που ένοιωσα όταν ανακάλυψα ότι το υφασμάτινο σακουλάκι με τα γράμματα του σκραμπλ έκανε φανταστική κρυψώνα. Χάρηκα τόσο πολύ γι' αυτό που συνέβαινε, που όταν στέγνωσαν αποφάσισα να τα φοράω πάνω από τα ρούχα.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι περισσότεροι ούτε που πρόσεξαν την αλλαγή. Αυτοί που κάρφωσαν το βλεμμα τους για λίγο, σύντομα αποφάνθηκαν ότι πρόκειται για νέα μόδα κι ας ξέρανε ότι παραήμουν φραγκοφονιάς για ν' ακολουθήσω οποιαδήποτε μόδα. Δεν τους κατηγορώ. Αν έβγαινα καταμεσίς του δρόμου να φωνασκήσω ότι κάποτες ήμουν ενεργειακό βαμπίρ δε θα κοντοστεκόταν ούτε ένας, τουλάχιστον που να μη γελάει ή που να μην κουνάει το κεφάλι του από οίκτο. Την απροκάλυπτη αλήθεια κανείς δεν πιστεύει.

Εν τω μεταξύ, ήλθε ο χειμώνας κι επειδή ξύλιαζα νόμισα ότι χρειαζόμουν κάποιον να μ' αγκαλιάσει. Λογικεύτηκα όμως γρήγορα και για να ζεσταθώ αποφάσισα να φτιάξω μερικά καινούρια σώψυχα για κάτω από τα ρούχα. Τα υλικά τα βρήκα αποστάζοντας πράγματα όπως ξερές σταφίδες σε δημητριακά, αμόνια στο στήθος, κιτρινιασμένα αποκόμματα και καρτ ποστάλ, οδηγούς με βήματα από το ένα εως το επτά, συστάδες ιερογλυφικών, κοσμικούς θορύβους, αναβράζοντα παυσίπονα, κεραυνούς μέσα σε γυάλες και ντελίρια καμένων σπίρτων. Τώρα πια είναι κάτι που κάνω συστηματικά. Όταν φθείρονται τα παλιά τα σώψυχα φοράω πάνω από τα ρούχα ένα καινούριο και όταν νομίζω πως χρειάζομαι κάποιον να μ' αγκαλιάσει ξεκινώ τις αποστάξεις.

Μερικές φορές για να διασκεδάσω μπαλώνω τα παλιά με υλικά που χρησιμοποιώ για να φτιάξω τα καινούρια και περιμένω μπας και τσιμπήσει κανένας. Ενίοτε θα εμφανιστεί κάποιος που θα σχολιάσει τη ραφή της μπαλωματιάς και η πορτοκαλότητά της θα τον συνεπάρει σε σημείο να φλυαρεί για νοήματα υποβόσκοντα και ασυνείδητα συμπλέγματα του «αληθινού μου εαυτού». Τον παρακολουθώ χαμογελαστά ενώ προσπαθεί να με ορί(οθετη)σει και στο τέλος του επισημαίνω πως μάταια κάνει τόσο κόπο. Στην τελική δεν είμαι παρά αποκύημα της φαντασίας της Κ. Μα την απροκάλυπτη αλήθεια κανείς δεν την πιστεύει...

.::Ο βρόχος του μετα-μέταλ::.

0

Posted by Apricot | Posted in , | Posted on 5:17 π.μ.

Metal, metal
Back with a vengeance
Metal, metal
All that i need is heavy metal
Metal
Screaming together
Metal, metal
Metal is all that i need

-Τι είναι το μέταλ;
-Μουσική που γαμάει.
-Για τι πράγμα μιλάει το μέταλ;
-Για το πόσο πολύ γαμάει το μέταλ.
-Τι είναι το μέταλ;
-Μουσική που γαμάει.
-Για τι πράγμα μιλάει το μέταλ;
-Για το πόσο πολύ γαμάει το μέταλ.
-Τι είναι το μέταλ;
[...continued to eternity]

(Sabaton - Metalizer, good job ruining the majesty)

.::Υπερφόρτωση::.

0

Posted by Apricot | Posted in , | Posted on 10:32 μ.μ.



The signals are produced and propagated by chemical ions that produce an electrical charge that moves along the neuron.

-Θέλω να σβήσεις να φώτα.
-Γιατί;
-Επειδή τα 'χεις όλα αναμμένα και το μόνο που κάνεις είναι να ξαπλώνεις ανάσκελα στη μοκέτα με τα μάτια κλειστά!
-Φαντάζομαι ότι ταξιδεύω με το τραίνο όπως εκείνο το πρωινό που ήτανε άδειο και οι κουρτίνες στα παράθυρα ανοιχτές. Το φως έπεφτε στα μάτια μου κι εγώ τα έκλεινα δυνατά για να βλέπω χρυσοκόκκινες κηλίδες. Όταν τα μισάνοιξα περνούσαμε με ταχύτητα πάνω μία γέφυρα και ένοιωθα πως ήμουν στο κενό.
-Μπορείς να ανοίξεις τα παντζούρια.
-Δε χρειάζεται, π λ η ρ ώ ν ο μ α ι φαντασιωτικά.
-Εμένα όμως δε με παίρνει πια να πληρώνω το ρεύμα.

.:: Zodiac ::.

3

Posted by Cerebral_Illusion | Posted in , | Posted on 7:16 μ.μ.

Δεν υπάρχει λόγος να δηλώνω ξανά την αγάπη μου για τον συγκεκριμένο χώρο. Την Πέμπτη με την Apricot το επισκεφτήκαμε ξανά. Της αφιερώνω το κομμάτι που είναι στο κουτάκι δεξιά. Ελπίζω να μείνουν όλες οι εικόνες. Δεν μπορώ να περιγράψω τίποτα.

Spam of the week : Απρικοτ, I am still the king of the neighborhood τραγουδώντας ράηοτ με 12 διαφορετικά σφηνάκια, όσες φορές κι αν με ρίξετε στο πάτωμα με την συνεργό σου.

I see the heavens, open the gates. I am the lightning that lights up the sky, I have the answer, the secret is mine.

Αφιερωμένο το διπλανό κομμάτι, ελλείψει έμπνευσης για ανάλυση λατρείας-αγάπης στους δίσκους που κυλιέμαι με τα μούτρα αυτές τις μέρες.

*Leatherwolf "Street Ready" (1989), "Thunder"


Υ.Γ. κάντε κλικ στα λινκς για να μας γνωρίσετε.Ντεμέκ. Ουστ. Χάηντε μωρέ.
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)